Skandynawia - Północ Magiczna

Strona główna | Norwegia | Historia Norwegii

Historia Norwegii

Katedra Nidaros Średniowieczne Krypty w Katedrze Nidaros

Foto: rysz

Historia Norwegii

W pierwszych wiekach n.e. obszary obecnej Norwegii zasiedlone były przez ludy kultury Komsa, następnie przez rozproszone plemiona Normanów. Od II. połowy VIII w. rozpoczęły się kolonizacyjne wyprawy podejmowane przez ówczesnych mieszkańców dzisiejszej Norwegii - wikingów. Przyniosły one odkrycie m.in. Grenlandii i północnych krańców Ameryki Północnej. W II połowie IX w. rozpoczął się proces jednoczenia drobnych królestw, zakończony w 872 utworzeniem państwa norweskiego. Na przełomie X i XI w. dokonała się chrystianizacja kraju. W latach 1028-1035 Norwegia utraciła niepodległość, podbita przez Kanuta II Wielkiego, króla Anglii i Danii. Po wygaśnięciu linii Ulfingów (1319) Norwegia dostała się pod panowanie szwedzkie. 

W 1397 w wyniku układu zawartego z inicjatywy Małgorzaty, królowej duńskiej i szwedzkiej, wdowie po królu norweskim Haakonie VI, Norwegia wraz z Danią i Szwecją weszła do unii kalmarskiej. Uprzywilejowane stanowisko Danii stało się powodem powstania silnej opozycji w Norwegii i Szwecji oraz wystąpień zbrojnych skierowanych przeciwko panowaniu duńskiemu. Po wystąpieniu Szwecji z unii kalmarskiej (1523) uzależnienie Norwegii od Danii pogłębiło się. W 1536 kraj całkowicie utracił swą odrębność stając się prowincją Danii. Wieloletnie wojny duńsko-szwedzkie doprowadziły do strat terytorialnych Norwegii na rzecz Szwecji. W 1814 po wojnie duńsko-angielskiej Norwegia została przyłączona do Szwecji (oprócz Grenlandii, Islandii i Wysp Owczych). Zgodnie z konwencją o unii Norwegia i Szwecja miały wspólnego króla i politykę zagraniczną, odrębny natomiast parlament i wojsko. W połowie XIX w. zaznaczył się wzrost gospodarczy Norwegii, rozwijał się przemysł, żegluga, handel. Narastające w II. połowie XIX w. tendencje rozwiązania unii ze Szwecją znalazły swój finał w 1905. W przeprowadzonym w sierpniu 1905 referendum Norwegowie opowiedzieli się za pełną niepodległością. Parlament norweski (Storting) wypowiedział unię szwedzko-norweską. Kolejne referendum (listopad 1905) wyniosło na tron Norwegii duńskiego księcia Karola, który przybrał imię Haakona VII. W czasie I wojny światowej Norwegia zachowała neutralność. W 1920 stała się członkiem Ligi Narodów. W 1935 rządy znalazły się w rękach Norweskiej Partii Pracy (NPP), która zainicjowała szereg reform społecznych. W latach 30. narodził się norweski ruch faszystowski. W 1931 utworzono partię faszystowską Północne Odrodzenie Ludowe pod przywództwem Vidkuna Quislinga. W kwietniu 1940 wojska hitlerowskich Niemiec przystąpiły do inwazji na Norwegię. W wojnie obronnej Norwegów wsparły wojska sojusznicze, m.in. polska Samodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich biorąca udział w walkach o Narwik. W październiku 1944 do północnej Norwegii wkroczyli Rosjanie. 8 maja 1945 skapitulowały niemieckie wojska stacjonujące na terenie Norwegii. Od 1945 Norwegia jest państwem członkowskim ONZ, w 1949 przystąpiła do struktur Paktu Północnoatlantyckiego (NATO). W 1972 rząd norweski podpisał układ o wstąpieniu do EWG, odrzucony jednak w wyniku referendum. Kwestia przystąpienia kraju do struktur europejskich pojawiła się na nowo w latach 90. W 1992 rząd pani premier Gro Harlem Brundtland złożył wniosek o przystąpienie kraju do Unii Europejskiej (UE). Jednakże w wyniku referendum przeprowadzonego w 1995 Norwegia nie przystąpiła do Unii.

 

Autor: skandynawia.com.pl/ rysz

Galeria zdjęć